که گاهی با عقیق وگاه باگوهرکند بازی

زجیب هربن مژگان دمد موزونی سروی

خیال قامتت هرگه به چشم ترکند بازی

غنا پر درد یاد توست طفل اشک مشتاقان

ز یاد شانه بر زلف دلاویز تو می لرزم

رگ جان اسیران چند با نشتر کند بازی

به موج اشک چوگانی کنم نه گوی گردون را