قدم دریغ مدار از جنازه حافظ

چو شمع صومعه افروزی از چراغ کنشت

مکن به نامه سیاهی ملامت من مست

که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت

که گر چه غرق گناه است می رود به بهشت