که کیست زشت وکدامین نکوست می پرسی

ز رسم معبد دل غافلی کز اهل حضور

تیمم آب چه عالم وضوست می پرسی

نگاه در مژه ای گم ز نارسایی ها

تجاهل تو خرد را به دشت و درگرداند

رهی نداری و منزل چه سوست می پرسی

به تر دماغی هوش تو جهل می خندد