چون نفس هر دم زدن هویی به هایی می رسی

باز می گردد مژه گل می کند عریانیت

چشم می پوشی به سامان ردایی می رسی

رمز هستی و عدم زین بیش نتوان واشکافت

بیدل آهنگت شنیدیم و ترا نشناختیم

ای ز فهم آن سو به گوش ما صدایی می رسی