ز دیرستان حیرت تشنه دیدار می آیم

ز بالیدن فروغ شمع گل کرده ست فانوسی

دلی پرداخت از بی پردگیها ساز بیرنگی

بهار آیینه دارد در شکست رنگ فانوسی

به بار هر نم اشکی فغان گم کرده ناقوسی

کباب لذت خاموشی ام از گفتگو بس کن

بهم آوردن لبها به یادم می دهد بوسی