از آن سامان عشرتها که چون گل داشتم بیدل

که از خاکستر ما هم پر افشان بود طاووسی

ز خودگر نگذری باری ز اسباب جهان بگذر

چراغی تا کنی روشن در آتش گیر فانوسی

کنون ازگردش رنگ است با من دست افسوسی