ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل