چوگذشتی ازکدورت به صفا رسیده باشی

ز نفس اگر دو روزی به بقا رسیده باشی

چو نسیم گل هوایی به هوا رسیده باشی

ز خیال خویش بگذر چه مجاز، کو حقیقت

نفست ز آرمیدن به عدم رساند خود را

توکه می روی نظرکن به کجا رسیده باشی

چه تپیدن است ای اشک به توام نه این گمان بود