که زسعی آب گشتن به حیا رسیده باشی

نفست ز آرمیدن به عدم رساند خود را

توکه می روی نظرکن به کجا رسیده باشی

چه تپیدن است ای اشک به توام نه این گمان بود

به فسون دولت خشک مفروش مغز عزت

که فسرده استخوانی به هما رسیده باشی

تو و صد دماغ مستی که یکی به فهم ناید