به فسون دولت خشک مفروش مغز عزت

توکه می روی نظرکن به کجا رسیده باشی

چه تپیدن است ای اشک به توام نه این گمان بود

که زسعی آب گشتن به حیا رسیده باشی

که فسرده استخوانی به هما رسیده باشی

تو و صد دماغ مستی که یکی به فهم ناید

من و یک جبین نیازی که تو وارسیده باشی