به بساط بی نیازی غم نارسیدنم نیست

که فسرده استخوانی به هما رسیده باشی

تو و صد دماغ مستی که یکی به فهم ناید

من و یک جبین نیازی که تو وارسیده باشی

من اگر به سر رسیدم تو به پا رسیده باشی

ثمر بهار رنگی به کمال خود نظر کن

چمنی گذشته باشد ز تو تا رسیده باشی