که بزشتی جهانی ز جلا رسیده باشی

به هوای خودسریها نروی ز ره که چون شمع

سر ناز تا ببالد ته پارسیده باشی

زدن آینه به سنگت ز هزار صیقل اولی

خم طره اجابت به عروج بی نیازی ست

تو به وهم خویش دستی به دعا رسیده باشی

همه تن شکست رنگیم مگذر ز پرسش ما