که به درد دل رسیدی چو به ما رسیده باشی

خم طره اجابت به عروج بی نیازی ست

تو به وهم خویش دستی به دعا رسیده باشی

همه تن شکست رنگیم مگذر ز پرسش ما

برو ای سپند امشب سر و برگ ما خموشی ست

تو که سوختند سازت به نوا رسیده باشی

نه ترنمی نه وجدی نه تپیدنی نه جوشی