ز شکست رنگ هستی اثر تو بیدل این بس

به خم سپهر تا کی می نارسیده باشی

نگه جهان نوردی قدمی ز خود برون آ

که ز خویش اگر گذشتی همه جا رسیده باشی

که به گوش امتیازی چو صدا رسیده باشی