تو همان همای نشیمن منزلی سر خود ته بال مگس نکشی

نی زمزمه های بساط وفا خجل ست ز حرف ربایی ما

مرسان به نگونی خامه خطی که به مسطر چاک قفس نکشی

ز جهان تنزه بی خللی چه فسرده عالم دون عملی

ز گذشتن عمر گسسته عنان دل بی حس مرده نزد به فغان

ستم است که قافله بگذرد تو ندامت بانگ جرس نکشی

ره ننگ رسوم زمانه بهل ز تتبع وضع جهان بگسل