که به دشت خمار گلاب هوس تب و تاب فشار مرس نکشی

ز گذشتن عمر گسسته عنان دل بی حس مرده نزد به فغان

ستم است که قافله بگذرد تو ندامت بانگ جرس نکشی

ره ننگ رسوم زمانه بهل ز تتبع وضع جهان بگسل

اگرت ز مواعظ بیدل ما عرقی شود آب جبین حیا

به دودم نفسی که دمانده هوا سر فتنه چو آتش خس نکشی