خیالی چند می ریسد زن پیری به تاریکی

چراغ دل به فکر این شبستان گر نپردازد

ندارد مردمک هم رنگ تقصیری به تاریکی

امل سست است از نیرنگ این چرخ کهن یکسان

به رنگ آمیزی عنقا جهانی می کشد زحمت

تو هم زین رنگ می پرداز تصویری به تاریکی

چه مقصد محمل ما ناتوانان می کشد بارت