تا به فریادم رسد آخر کجا افتادگی

بی عرق یک سجده از پیشانی من گل نکرد

می کند بر عجز حالم گریه ها افتادگی

چون غبار رفته از خود دست و پایی می زنم

آستانش از سجودم بسکه ننگ آلوده است

آب می گردد چو شبنم ازحیا افتادگی

تا به چشم نقش پایی راه عبرت واکنم