گه به پای کاکلش افتم گهی در پای زلف

مسند ما خاکساری تخت ما افتادگی

از مزاج کینه جو وضع مدارا برده اند

با شرر مشکل که گردد آشنا افتادگی

خوش سر وکاری مرا افتاد با افتادگی

رفته ام از خویش تا از خاک بردارم سری

اینقدر چون سایه ام دارد به پا افتادگی