سایه می گردید کاش این نارسا افتادگی

رفته ام از خویش تا از خاک بردارم سری

اینقدر چون سایه ام دارد به پا افتادگی

یار رفت و من چو نقش پا به خاک افتاده ام

فال اشکی می زند بی دست و پاییهای آه

شبنم است آن دم که گل کرد از هوا افتادگی

خاک عاجزنیز خود را می زند برروی باد