ای خاک برآن سرکه نیرزید به سنگی

جز عافیتم نیست به سودای تو ننگی

انجام خرام تو شکار افکن دل بود

ازسرو، چمن هم به جگر داشت خدنگی

مخمور لبت گر چمنش نشئه رساند