زخم نفسی دارد و خونریزی رنگی

خوش باش به پیری چو زکف رفت شبابت

گر زمزمه نی نبود، نوحه چنگی

آن مشهد نیرنگ که صبح است دلیلش

فریادکه در سرمه نهفتند خروشم

بشکست دل اما نرسیدم به ترنگی

عمریست که چون اشک قفا باز نگاهم