در دیده ابنای زمان چند توان زیست

بشکست دل اما نرسیدم به ترنگی

عمریست که چون اشک قفا باز نگاهم

با برق سواران چه کند کوشش لنگی

مکروهتر از صورت ایمان به فرنگی

تا خون که ساغرکش آرایش نازست

از رنگ حنا می رسد آیینه به چنگی