سری بر سنگ می باید زدن بی صلحی و جنگی

تجلی صیقا دیدار چون آیینه ام اما

نمی باشد به نابینایی حیرانی ام زنگی

تلاش لازم افتاده ست ساز زندگانی را

چو صبح اظهار ناکامی ست سامان بهار من

ز پرواز غباری چند پیدا کرده ام رنگی

دو عالم می توان از یک نگاه گرم طی کردن