چو صبح اظهار ناکامی ست سامان بهار من

نمی باشد به نابینایی حیرانی ام زنگی

تلاش لازم افتاده ست ساز زندگانی را

سری بر سنگ می باید زدن بی صلحی و جنگی

ز پرواز غباری چند پیدا کرده ام رنگی

دو عالم می توان از یک نگاه گرم طی کردن

تک و تاز شرر نی جاده می خواهد نه فرسنگی