تک و تاز شرر نی جاده می خواهد نه فرسنگی

چو صبح اظهار ناکامی ست سامان بهار من

ز پرواز غباری چند پیدا کرده ام رنگی

دو عالم می توان از یک نگاه گرم طی کردن

فضای وادی امکان ندارد گردی از الفت

همان چین است اگر خاری به دامانت زند چنگی

ببال ای آه نومیدی که از افسون افسردن