پریشان کرده ام در مرگ عشرت گیسوی چنگی

ببال ای آه نومیدی که از افسون افسردن

تپشها خون شد اما کرد ایجاد دل تنگی

ز یاس قامت خم گشته بر خود نوحه ای دارم

زبان اضطراب اشک نومیدم که می فهمد؟

شکستم شیشه ای اما نبردم بوی آهنگی

چرا برخود ننازد چهره پرداز نیاز من