شکستم شیشه ای اما نبردم بوی آهنگی

ز یاس قامت خم گشته بر خود نوحه ای دارم

پریشان کرده ام در مرگ عشرت گیسوی چنگی

زبان اضطراب اشک نومیدم که می فهمد؟

چرا برخود ننازد چهره پرداز نیاز من

شکستی طره تا بستی به روی حال من رنگی

ز طبع ما درشتی برد یاد رفتگان بیدل