فسردن تا به کی ای بیخبر گردی پر افشان کن

پری در شیشه نالدگر بگردد پ ری سنگی

به غفلت داده ای آرایش ناموس آگاهی

گریبان می درد آیینه گر بر هم خورد رنگی

تو هم داری به زیر بال طاووسانه نیرنگی

چو شمع خامسوز از نارساییهای اقبالت

ته پامانده جولانی به منزل خفته فرسنگی