کز اقبالش توان در خاک هم زد کوس اورنگی

چو شمع خامسوز از نارساییهای اقبالت

ته پامانده جولانی به منزل خفته فرسنگی

غنا پرورده فقرم خوشا سامان خرسندی

جهان حرف افسون مخالف بر نمی دارد

جنون و هوش و عقل و بیخودی هر نامی و ننگی

به این جرات تلاش خلق و شوخیهای تدبیرش