به خود خندیدنی دارد جنون جولانی لنگی

جهان حرف افسون مخالف بر نمی دارد

جنون و هوش و عقل و بیخودی هر نامی و ننگی

به این جرات تلاش خلق و شوخیهای تدبیرش

سحر گاهی نوای نی به گوشم زد که ای غافل

نفسها ناله گردد تا رسد سازی به آهنگی

در تن گلزار آخر از فسون فرصت اندیشی