در تن گلزار آخر از فسون فرصت اندیشی

به خود خندیدنی دارد جنون جولانی لنگی

سحر گاهی نوای نی به گوشم زد که ای غافل

نفسها ناله گردد تا رسد سازی به آهنگی

فسردیم و نبستیم آشیانی در دل تنگی

ز رمز صورت و معنی دل خود جمع کن بیدل

بهار اینجاست سامانش درون بویی برون رنگی