تحیر زحمت تکلیف دیگر برنمی دارد

بسوز و داغ شو تا بر رخ هستی نهی خالی

به ذوق سوختن زین انجمن کلفت غنیمت دان

همین شام است و بس گر شمع دارد صبح اقبالی

نگه باش و مژه بردار هر باری و حمالی

من از سود و زبان آگه نی ام لیک اینقدر دانم

که جنس عافیت را جز خموشی نیست دلالی