غباری کو که نازد کاروان ما به دنبالی

من از سود و زبان آگه نی ام لیک اینقدر دانم

که جنس عافیت را جز خموشی نیست دلالی

به هر جا رفته ایم از خود اثر رفته ست پیش از ما

به رسوایی کشید از شوخی چاک گریبانت

تبسم از سحر همچون شکنج از چهره زالی

به هیچ آهنگ عرض مدعا صورت نمی بندد