چشمم به پیری آخر محتاج توتیا شد

امروز ناگوارست آن خوشگوار طفلی

تا روزگار سازد خالی به دیده جایت

چون اشک برنداری سر از کنار طفلی

می داشت کاش گردی از رهگذار طفلی

انجام پختگی بود آغاز خامی من

تا حلقه گشت قامت کردم شکار طفلی