می ده که عمر در سر سودای خام رفت

نقد دلی که بود مرا صرف باده شد

قلب سیاه بود از آن در حرام رفت

در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود

دیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت

گمگشته ای که باده نابش به کام رفت