از عرق در پرده های دیده می دزدم نمی

آنکه در یکتاییش وهم دویی را بار نیست

چون کنم یادش مقابل می شوم با عالمی

گریه گو خجلت فروشیهای عرض درد اوست

چشمه خونی دگر دارد بن هر موی من

خاک گردم تا به چندین زخم پاشم مرهمی

چون هلالم دستگاه عاجزی امروز نیست