چون هلالم دستگاه عاجزی امروز نیست

از عرق در پرده های دیده می دزدم نمی

چشمه خونی دگر دارد بن هر موی من

خاک گردم تا به چندین زخم پاشم مرهمی

در عدم بر استخوانها جبهه می دیدم خمی

ای بهار نیستی از قدر خود غافل مباش

هر دو عالم خاک شد تابست نقش آدمی