نیست این آسودگیها جز کمینگاه رمی

ای بهار نیستی از قدر خود غافل مباش

هر دو عالم خاک شد تابست نقش آدمی

سنگ اگر گردی شرر خواهد کشیدن محملت

از گزند امتداد روز و شب غافل مباش

بر سراپای تو پیچیده ست مار ارقمی

مایل قطع وفا تا چند خواهی زیستن