بر سراپای تو پیچیده ست مار ارقمی

سنگ اگر گردی شرر خواهد کشیدن محملت

نیست این آسودگیها جز کمینگاه رمی

از گزند امتداد روز و شب غافل مباش

مایل قطع وفا تا چند خواهی زیستن

تیغ کین را جز تنک رویی نمی باشد دمی

با کمال عجز بیدل بی نیازی جوهریم