در آغوش نگاه واپسین از دیده ام کامی

چو خواب افتاده ام منظور چشم مست خودکامی

به تلخی کرده ام جا در مذاق طبع بادامی

به یاد جلوه ات امید از خود رفتنی دارم

به حمدالله دمید آخر خط مشکین ز رخسارت

چراغ دیده تا روشن شود می خواستم شامی

گر از طرز کلام آب رخ گوهر نمی ریزی