به حمدالله دمید آخر خط مشکین ز رخسارت

به تلخی کرده ام جا در مذاق طبع بادامی

به یاد جلوه ات امید از خود رفتنی دارم

در آغوش نگاه واپسین از دیده ام کامی

چراغ دیده تا روشن شود می خواستم شامی

گر از طرز کلام آب رخ گوهر نمی ریزی

دل لعلی توان خون کرد از افسون دشنامی