چراغ دیده تا روشن شود می خواستم شامی

به یاد جلوه ات امید از خود رفتنی دارم

در آغوش نگاه واپسین از دیده ام کامی

به حمدالله دمید آخر خط مشکین ز رخسارت

گر از طرز کلام آب رخ گوهر نمی ریزی

دل لعلی توان خون کرد از افسون دشنامی

بهار آمد جنون سرمایگان مفتست صحبتها