گر از طرز کلام آب رخ گوهر نمی ریزی

در آغوش نگاه واپسین از دیده ام کامی

به حمدالله دمید آخر خط مشکین ز رخسارت

چراغ دیده تا روشن شود می خواستم شامی

دل لعلی توان خون کرد از افسون دشنامی

بهار آمد جنون سرمایگان مفتست صحبتها

چو بوی گل نمی باشد پریزاد گل اندامی