دل لعلی توان خون کرد از افسون دشنامی

به حمدالله دمید آخر خط مشکین ز رخسارت

چراغ دیده تا روشن شود می خواستم شامی

گر از طرز کلام آب رخ گوهر نمی ریزی

بهار آمد جنون سرمایگان مفتست صحبتها

چو بوی گل نمی باشد پریزاد گل اندامی

کدامین نشئه جولان صید بیرون جست ازین صحرا