در عرصه ما تیغ کشیده ست نیامی

این باغ چه دارد ز سر و برگ تعین

تخم ، آرزوی پوچ و، ثمر، فطرت خامی

بنیاد غرور همه بر دعوی پوچ است

شاهان به نگین غره ، گدایان به قناعت

هستی همه را ساخته خفت کش نامی

عبرت خبری می دهد از فرصت اقبال