گل نو بهار تنزهی ثمر نهال تجردی

ندویده ربشه ات آنقدرکه رسد به زحمت کندنی

چو سحر تلاش گذشتنی ز جهات بایدت آنچنان

که ز صد فشاندن آستین گذرد شکستن دامنی

به کجاست بار تعلقی که کشی به دوش فکندنی

خجل از لباس غرور شو، به تجرد از همه عور شو

که نشد هوس به هزار جامه کفیل پوشش سوزنی