چو نفس ز همت پر فشان من بید ل ز همه رسته ام

که بقدر هر شرر از دلت نگهی است در پس روزنی

به ندامت از تو مقدم است الم خجالت خرمی

نشد آشنای کف آن حناکه نه پیش آمده سودنی

به خودم فتاده ترددی نه به دوستی نه به دشمنی