نگه بیخانمان می گردد از تحریک مژگانی

چو صبح از وحشت هستی ندارم آنقدر فرصت

که گرد اضطراب من زند دستی به دامانی

ندارد سعی تشویش آنقدر آشفتگیهایم

ز خود گر بگذری دیگر ره و منزل نمی ماند

صدا بر شش جهت می پیچد از گام پریشانی

تماشا فرش راه توست از آزادگی بگذر