به افسون نفس روشن نگردید آتش مهرت

به خود چون شمع هر جا وارسی دارد گریبانی

فضای عشرتی کو وادی خونریز امکان را

زمین تا آسمان خفته ست در زخم نمایانی

به هستی چون سحر می بایدم افشاند دامانی

دو همجنسی که با هم متفق یابی به عالم کو

ز مژگان هم مگر در خواب بینی ربط جسمانی